Angelo over het Repair Café in Runkst

Oplappen
Kent u het Repair Café al? Zelf heb ik er nog niet zo lang geleden mee kennisgemaakt. Een wijdverbreide beweging is het, niet alleen in ons stadje, niet alleen in ons landje. Onlangs zag ik er een reportage over op de Franse tv. Al drie keer bezocht ik het café. Een onvolprezen initiatief is het.
Misschien heeft u nog nooit van het Repair Café gehoord? Een ontmoetingsplaats is het waar ze hun best doen om op te lappen wat stuk is, ook fietsen. Gratis en voor niks. Fraai, toch? De eerste keer was ik daar om een knoop aan een vest te naaien. Ik had geen grijs garen in huis en dat garen had ik nodig. U weet nu stilletjesaan dat ik het zuinigjes aan doe. Een klosje garen voor één knoop kopen, vond ik zonde. Ik heb daar echter niemand belast, heb garen gevraagd en de knoop zelf aangenaaid.
De tweede keer dat ik het café bezocht, was ook voor verstelwerk, maar die keer had ik hulp nodig, zelf zag ik het niet zitten en zou het me ook niet gelukt zijn. Ook die tweede keer ging ik als een tevreden mens naar huis, weer was ik gratis en voor niks én uitstekend geholpen, inderdaad.
Het Repair Café heeft elke tweede zaterdag van de maand zijn standplaats in het jeugdhotel in Runkst. Sinds kort is er ook zo’n café in het centrum, waar precies heb ik nog niet ontdekt. Het café wordt door vriendelijke, uiterst behulpzame én zeer kundige vrijwilligers bemand. Chapeau voor hen. Een van die vrijwilligers is de grote baas van een groot reparatiebedrijf die bij hem op het bedrijf niet meer aan repareren toekomt en zich in het café met oplappen komt amuseren.
Ach, reparaties. Als we met een defect toestel, na de garantietermijn, terug naar de winkel gaan, krijgen we altijd te horen dat reparatie onmogelijk is, ofwel te duur. Een nieuwe aankoop wordt aanbevolen. Dat liedje kent u ook, niet? Een schande is dat. Het Repair Café bewijst het tegendeel. Uiteraard worden wisselstukken wél in rekening gebracht, dat is niet meer dan normaal, toch? En dan nog, als het gerecupereerde stukken zijn, wordt daar ook niks voor aangerekend. Een onvolprezen initiatief, ik zei het al.
Enkele weken geleden was ik voor de derde keer daar in Runkst, voor mijn haperende computer. Omdat het oplapwerk nogal tijdrovend bleek en omdat er nog een hele rij bezoekers stond te popelen, stelde Bob, de computerdeskundige, voor om bij zijn thuis af te spreken. Die afspraak is ondertussen achter de rug en ja hoor, mijn computer hapert niet meer.
Die derde en voorlopig laatste keer zal ik me nog een tijdje heugen. Het had ’s nachts gevroren en ‘s ochtends gesneeuwd. Spekglad was het onderweg. Bijna brak ik mijn poten, sorry, mijn benen. Groot geluk heb ik gehad. Niet omwille van mijn computer die om mijn schouder hing, die zouden ze in het café wel oplappen. Nee, geluk had ik omdat ik zelf niks brak. In het ziekenhuis zouden ze me waarschijnlijk ook weer hebben opgelapt, maar dan niet gratis.
De vorige zin was de perfecte afsluiter van deze column, niet? Toch wil ik hier nog het volgende aan breien. Driemaal dank voor het Repair Café voor de drie maal dat ze me hielpen. Wat zeg ik nu? Driemaal dank? Nee, duizendmaal dank. Voor alle medewerkers, het onthaal inbegrepen. Volgende week zaterdag is er weer een zitdag. Misschien heeft u thuis ook wat om op te lappen staan. Ik wel, mijn mixer vertikt het sinds gisteren om nog te mixen. Wie weet, misschien komen we elkaar daar tegen. Tot dan?

Share